Blog

Okee. Okee, Mark. Zoals jij het hebt gewild. Ik gooi hier even wat oud werk neer, okee? Komt ie dan.

Hulde Theo Maassen

"Het publiek stond niet echt achter hem", sprak een vriend na afloop tegen mij. Zonde. Want de manier waarop weldenkend mens en polderkomiek Theo Maassen in DWDD de zielige-aandachtsjunk-die-niet-wijzer-is-geworden Patricia Paay lik op stuk gaf, was op zijn minst indrukwekkend te noemen. De gecamoufleerde roep van Jan Heemskerk (hoofdredacteur Playboy, de beste man moet zijn blaadje wél zien te slijten) om bijval van Matthijs of het publiek, faalde jammerlijk. Uiteindelijk probeerde Matthijs om Theo af te doen koelen door hem door de desbetreffende Playboy te laten bladeren. Want dat is het motto van DWDD: Iedereen gaat goedgeluimd naar huis. Maar Theo is niet af te stoppen en roept dat wellicht een necrofiel nog iets met dit materiaal kan. Zonder pardon.

De les van Theo: Goed gedrag moet je belonen en slecht gedrag moet je negeren. Hulde aan de man die niet schroomt om te zeggen wat hij denkt. Hulde aan de man die zegt wat menigeen denkt. Hulde aan de tweede man van wie zij nooit meer hoeft terug te komen op de beeldbuis. Hulde aan de eerste man die mevrouw Paay op tv live durft af te serveren.

En alsof woensdag nog niet controversieel genoeg was, kwam daar nog een frontale aanval van dhr. Enait aan het adres van Jeroen Pauw bij. Jammer alleen dat de advocaat, die als hobby het broddelen van moeilijke woorden heeft, tijdens de zapservice de studio verlaat. Maar laat ik hier niet teveel woorden aan vuil maken. Voor wie het nog niet heeft gezien: Pauw vs. Enait. U trekt uw eigen conclusie...

Glühwein

De kerstmarkt van Dordrecht is de grootste in Nederland. Bovendien is het de tijd waarin traditie weer opgerakeld wordt uit oude, stoffige dozen van zolders vol keramieken herinneringen. Niet dat er in ons kikkerlandje indrukwekkende kerstfestiviteiten bestaan, maar ach. Als Dordtenaar voelt het vieren van de komst van de kerstmarkt als een publiek binnenpretje. Iedere Dordtenaar lacht mee. Het kan niet aan je voorbij gaan. Voldoende toeristen. Goed voor de stad, want die wordt grondig gerenoveerd. Ik vraag me wel altijd af wat die Duitsers dan weer op ons grondgebied doen. Mijn ouders doen ieder jaar zichzelf een groot plezier door de omgekeerde route te nemen. Die Duitsers weten namelijk wél wat het is om Weihnachtsmarkt te (onder)houden. Ik ga dat hier ook niet uitleggen. U moet daarvoor eens in december richting Munster, Düsseldorf, Köln of een van de vele andere prachtige steden togen. Wie dacht dat de Duitsers het lachen na WOII wel vergaan was: think again...
Maar terug naar Dordrecht. Ik moest werken in Amuse. Pittoresk is het beste woord om dit restaurant mee te omschrijven. En dus stond ik buiten voor de deur van Amuse te koukleumen met voor mij de keuze uit warme chocolademelk, Jägermeister van de tap en glühwein. Puur Duits, want geïmporteerd. Bovendien is twee euro voor een kartonnen beker die tot de nok toe is gevuld niet veel geld. Een kartonnen beker weliswaar, maar gevuld met dieprood, glooiende warmte die met liefde wordt gestookt op de kachel van het beste restaurant van Dordt. En dus verkocht ik vele honderden bekers glühwein. Tot de glühwein op was. En de chocomel. Want ook die ging op. En toen de paniek: Ik moest van de dienstdoende serveermeisjes de kou in, de massaal bestormde binnenstad door, op zoek naar chocolademelk om op te kopen. En koekjes. Heel veel koekjes. Ik zal u de -al dan niet vernederende- details van mijn queeste besparen. De littekens staan voor eeuwig in mijn ziel gegrift: Van scheentjes trappen tot het betere ellebogenwerk, uitglijders op de schaatsbaan, pakken Chocomel over de winkelvloeren, tassen roven, natte maatpakken, ordinaire knokpartijen, lange wachtrijen, tiefschnee, oliebollengevechten, kerstmutsbesoignes (het is heus!), rolstoelweigeraars, taferelen op het kerstmarktterras, schuinsmarcheerders, meezingparades en veel, heel veel glühwein...

Pure Pijn

Kanker. Ik lijd eraan. Ik ga eraan ten onder. Ik weet alleen niet waar het vandaan komt. Alle symptomen zijn aanwezig. Ik hoest, ik kraak, ik spuug, ik braak. Fuck! Wat is dit? Pijn. Het is overal. Mijn aderen raken oververhit van alle emotie. Dit schrijft helemaal niet lekker. Ik kan niet stoppen met bewegen. Nerveus? Nee. Weer een hoestgolf. Ik kan niet stoppen met bewegen. Help! Eenling. Aaaargh! Ik... heb... moeite... met ademhalen. Zijn dit nu hartkloppingen?!? Alles gaat van binnen naar de klote. Ik eet op de late avond krokant gebakken speklappen. Bestaat er iets meer betoverend lekkers? Pfff. Ik voel de ziekte. Het slaat door in mijn hersenpan. Wat kan ik nog bevatten? Waar is de rede gebleven? Waaah!! Houvast zoeken. Oud zeer doet ook even een duit in het zakje. Onaangenaam. Prettig. Waar gaat dit heen? Ben ik dan toch té alleen? Bestaat dat? Wat is dat? Paniekreactie. Oh gelukkig, ik denk dat ik gewoon overdrijf. Of is dit het geijl? Niets lijkt meer zeker. Mijn hart gaat tekeer. Pfff, de snelheid... ik hoor niet meer objectief. Maar opeens is het daar:

Ik ben verliefd

Het langverwachte vervolg op The Life of Joris is vannacht met veel poeha voor het eerst publiekelijk vertoond op de voorpremière in Amsterdam. The Second Life of Joris is een vertolking van het leven van onze protagonist Joris na de omvangrijke gebeurtenissen in de eerste film.

Joris, in veertien verschillende fases van zijn dagelijks voorkomen, wordt afwisselend gespeeld door verscheidene acteurs. Een aardigheidje is dat dezelfde acteurs ook voorkomen als vrienden en familie van Joris. Dit zou de kijker verwarren, ware het niet dat de regisseur kenmerkende kleding heeft gebruikt om de verschillende karakters aan te duiden.

De intrigerende wijze waarop Joris' levensfasen aan elkaar zijn geknoopt levert een intiem portret van zijn geestesgesteldheid en diens nijpende verval over de jaren heen. De film begint met een kort in Second Life geschoten intro, vermoedelijk om de kijker op het verkeerde been te zetten. Echter, later ontwikkelt dit zich tot een parallellijn die het innemelijke meisje Trisda volgt. Als karakter in Second Life geniet zij een bijzondere verstandhouding met Azior. Op verrassende wijze komen de verhaallijnen bij elkaar, al zal de kijker daar tot de laatste fase op moeten wachten.

De première van The Second Life of Joris vindt plaats op 21 april op een nader kenbaar te maken locatie.

Al vele weken geleden hadden een vriend en ik het plan opgevat een bioscoopbezoek te plegen. Het kwam er echter maar telkens niet van. Met enige verwondering vernamen we dat The Iron Lady nog steeds in de bioscoop draait. In zaal 6 van Pathé Tuschinski mochten we gisteravond alsnog deze film aanschouwen, die ik nu voor jullie recenseer. 

Toen ik rond het middaguur kaartjes reserveerde waren er maar enkele plaatsen vergeven. Het verbaasde me dat de zaal dezelfde avond afgeladen was. Het aangetrokken publiek was van een oudere generatie dan ikzelf, maar dat verbaasde me dan weer niet.

Meryl Streep speelt Margaret Roberts. Een kruideniersdochter die opgroeit in de 2e wereldoorlog onder haar conservatieve vader en huiselijke moeder. Ze trouwt met deredelijk succesvolle zakenman Denis Thatcher, mede doordat ze dan een kans heeft om in het parlement te komen en zo iets te betekenen in de wereld. Haar echtgenoot weet dat hij een vrouw trouwt die zo toegewijd is aan de publieke zaak dat alles naast haar politieke ambities op de tweede plaats komt. Iets wat hun kinderen later zullen beamen.

Meer nog door haar politieke overtuigingen dan door haar ambitie, voelt Thatcher zich genoodzaakt om de leiding van de conservatieve partij op zich te nemen. Met haar blauwe rok, hoedje, hoge hakken en rode lippenstift is ze een bijzondere verschijning tussen de grijze mannenmassa die de politiek beheerst.

Het camerawerk in the house of parlement is meeslepend. De verbale aanvallen van de oppositie worden vanuit Thatchers oogpunt getoond, de camera meebewegend op de cadens van hun betoog. De kijker wordt gedwongen het debat als MP te ervaren. 

Haar regeerperiode was een veelbewogen, geweldadige tijd. De scenes waarin de emoties hoog oplopen, en de kwetsbaarheid van mensenlevens te ervaren zijn, zijn indringend. Als kijker ervaar je hoe dicht het geweld bij Thatcher kwam en hoe standvastig en principieel zij daaronder bleef.

De cast is uitstekend en Alexandra Roach slaagt erin het meisjesachtige in de jonge Thatcher te vertolken. Een persoonlijke note: Anthony Stewart Head, bekend van Buffy the Vampire Slayer, speelt de Lord President van het kabinet. 

De trailer belooft een portret van de The Iron Lady, Thatcher in haar hoogtijdagen. Deze belofte wordt echter niet volledig ingelost. Het overgrote deel van de speeltijd wordt de kijker geconfronteerd met een oude hallucinerende Thatcher die haar overleden echtgenoot niet kan loslaten. Dit is zelfs de rode draad van de film(!)

In de enkele flashbacks waarin de daadkrachtige Thatcher wel te zien is in historische sleutelmomenten worden de intenties van de regisseur duidelijk, deze wil vooral overbrengen hoe Thatcher die momenten persoonlijk ervaren heeft. De speculatieve aard van zulke scenes maakte dat die van mij op de vloer van de ‘cutting room’ hadden mogen blijven liggen.

Besluit: deze film zal velen weten te boeien, maar stelt in geschiedkundige waarde teleur.

Alles in deze categorie is een leugen.

"Hola!",roept de schipper. "Zomaar niet!"

"Dat gaat toch zomaar niet?!?"

"Dit zijn allemaal dingetjes die jij meebrengt. En al die dingetjes vallen onder mijn verantwoordelijkheid, prinses. Wat is hierop uw antwoord?"

- "Maar luister nu toch: de muizen moeten mee. Het zijn de muizen die, zij het allengs, mee moeten blijven gaan. Zie ze alsof ze van die muisjes zijn. Je kent dat wel, toch? Muisjes... Deze muisjes mogen heus."

- "Jij duwt mij dit door de strot midden op de woeste zee. Dit is smokkelwaar. Jij brengt allemaal nieuwe waar met je mee. Hoe moet ik dit uitleggen als ik ooit aan de kade kom? Hoe moet ik dit uitleggen? Ze zullen me hangen! Zij zeker! Je kent je eigen volk toch wel?"

- "Ik zal mijzelf verklaren aan u. Zie het als in 'Gullivers reizen': U bent een droom. U hoeft weliswaar niet te vergaan, maar ik zal u weldra verlaten..."

- "Een ratjetoe is wat het is. Jij draait mij een loer of dat het een gunst is. Zeg, welke spiegels ken jij jezelf toe? Het lijkt die verdraaide Aiolus wel met zijn verdoemde zak. Al was er maar geen voorwaarde aan verbonden. Gebakken lucht is wat het is! Ik zeg het je!

De kapitein slaakt een diepe zucht.

"Oh, grote genade, mijn dood is aanstonds met deze subordinatie van mijn persoon. Vaarwel malafide aarde! Ik heb zo van u gehouden. Welk een toorn u ook voor mij heeft opgelaten. Ik ben de uwe om heen te gaan."

De kapitein valt op zijn knieën en barst uit in tranen.

- "Ik heb munten..."

- "Munten??? Wat voor munten heb je?"

- "Ik heb er 2. Een gouden en een hele bijzondere zilveren. Gevonden bij de Eeuwige Bocht van Eratus."

- "Pas maar op! Daar kwam ik ook ooit. Een hele bemanning heb ik er achtergelaten. En kijk eens wat er van mij geworden is bovendien. Ik kan je meenemen, maar ik vrees dat de echo van jouw relaas de piraten reeds heeft bereikt. Zij zijn happig op dit soort informatie."

- "U moet me beschermen. Ik kan een piraat zien vanaf hier, maar ik ken ook uw reputatie. Speciale toegift voor een speciale gast?"

- "Ik verfoei je net zo hard als de piraten! Duivels ben je! Dompelen. We zullen dompelen. Dompelend moeten we gaan!"

De boot transformeert in een diepzeeduiker. Men duikt 12.000 mijlen onder het zeeoppervlak.

- "Alles in mijn omgeving verandert, maar ik blijf dezelfde... En nog een ding: Ik wist niet dat diepzeezout zo een reinigend effect heeft op de huid."

- "Dat heeft het ook niet.", vervolgt de kapitein zijn monoloog over de vagina.

Ik blijf in verwarring achter.

"Kijk zoon, Je hele lichaam desintegreert door de druk van de oceaan en zonder lichaam voel je puurheid. Je ervaart de reinheid met je geest."

"En zeg me dat je die kankerhoer van je van me af haalt! Ik bescherm met eer, niet met de inhoud van mijn holster."

- "Ja, excuses. Duizendmaal excuses. Ze is nu eenmaal een nymfomane. Dat krijg ik er ook niet uitgeramd."

No pun intended

Als wij voorbij zijn
Dan is dit de laatste zin
Die ik aan jou schrijf

Betawi is niet langer het beste vegetarische restaurant van Nederland. De nummer 1 positie van de top 10 lijst, sinds jaar en dag samengesteld door Vegatopia, is dit jaar overgenomen door Soy. Het Utrechtse Soy is een betrekkelijk nieuw restaurant wat specialiseert in het plaatselijke hapchinees, i.e. Chinees-Indisch eten zoals je dat hier nou eenmaal vindt. Betawi is een Indonesische restaurant in Amsterdam wat het gebruikelijke behtokmoe-menu gecopypaste heeft om een voor vegetarische begrippen (tot voor heen) ongekend ruime keuze aan gerechten aan te kunnen bieden. De hele Indonesische keuken in veggie-style dus! Wat maakt Soy dan zo interessant? Gewoon, die niet te versmaden porties instant joy waarvoor heel Nederland op nieuwjaarsdag in de afhaalrij staat. Maar dan plantaardig. De chef, een Hong Kong Chinees, haalt de soja- en glutenproducten uit Taiwan om hier te verwerken tot sateetjes, babi pangang en koe lou yuk, je kent het wel. Er bestaan inmiddels een handvol vegetarische Chinezen in Nederland, onder meer in Den Haag (Yeah), Rotterdam (De Oude Plek) en Lelystad (Yuan). Helaas zitten ze telkens verstopt in een volksbuurt, behalve dan Yuan. Maar ja, Lelystad.. Het wordt hoog tijd voor eentje in Amsterdam!

Donderdag 15 maart bestaat Soy twee jaar.

Soy
Betawi

Yeah
De Oude Plek
Yuan